Laat het branden

 

Laat het branden

Is de titel van een hoofdstuk uit een boek wat ik van Jeroen Kos kreeg toen ik bij mijn laatste werkgever vertrok. De subtitel leest: ''Bouw het op en brand het af''. 

Het boek gaat over ongetemd en waarachtig leven. En de slijmerige sluier die ontstaat als je je te lang inhoud. Stil houd en je binnenste waarheid verborgen houd. Hij gaf mij het boek met de woorden ''Ik dacht dat dit wel bij jou zou passen''. De titel is Ongetemd leven, van Glennon Doyle. ''Vind het lef om helemaal jezelf te zijn''. Of het bij mij zou passen.. Je moet het nageven, het universum heeft wel gevoel voor humor.  

Dus, laat het branden. Dat vuur in je buik, het vuur in je hart en elk leven wat je ontgroeit. Want dat, zo schrijft Glennon, is pure noodzaak om je waarachtigste leven te leven. En ik kan me vinden in wat ze schrijft.

''Hoe intensief je leeft is afhankelijk van de mate waarin je bereid bent te sterven. Pas als we sterven kunnen we opnieuw geboren worden''.

Het klinkt dramatisch, maar het is verrassend ongecompliceerde logica. Je volgende leven gaat altijd ten koste van het huidige. En wanneer je ten volste leeft, raak je voortdurend kwijt wie je even daarvoor was.  

Met elke stap die je zet, laat je de plek waar je je vorige stap neerzette achter. Als we erkennen hoe het ook kan. Onszelf toestaan om te voelen, te kijken en te luisteren naar wat in ons leeft, naar onze behoeften en verlangens, wensen en dromen, naar onze eigen waarheid, word het leven en onze wereld waarachtiger. Uiteindelijk.  

Als we eenmaal toestaan om ons meer voor te stellen dan er nu is, kunnen we dat niet meer terugdraaien. Dan is er geen weg meer terug naar on-wetendheid. En dat is spannend. Dan worden we in een kloof gegooid. Komen we in de ruimte tussen het leven wat we leven en het waarachtigere leven dat we ons voorstellen. Wat zich van binnen aan het manifesteren is, maar van buiten nog niet realiteit is.

Dus zeggen we ''misschien is het veiliger om hier te blijven. Het mag dan wel niet waarachtig zijn, maar het is misschien wel goed genoeg''. We maken het kleiner, maken onszelf kleiner, om in de vorm, en de veiligheid, van ons huidige leven te blijven passen.

Maar wat als het leven daar niet voor bedoelt is? Om in een vorm te passen. Om klein te blijven. Om vast te houden aan wie we waren in plaats van te bewegen naar wie we zijn. Steeds blijven bewegen naar wie we zijn. Laat de natuur ons niet constant zien hoe zij waarachtig leeft, groeit, brand, uit haar as herrijst en opnieuw geboren wordt? 

Je hoort steeds vaker: ''om iets nieuws te creëren, heb je eerst chaos nodig'' en ''als je iets nieuws wilt maken, moet je bereid zijn het oude achter je te laten'', ''Alleen de waarheid kan intact blijven''. Het klinkt hard, er is veel wat verloren moet worden om te worden wie je wilt zijn, zo lijkt het. 

Het houdt ons tegen. Die angst voor verlies. Het houd ons op de plek waar we zijn, want we weten niet wat er verderop ligt. Wat daar gebeurd, wie daar zijn. We willen te pijn van verlies niet voelen, het ongemak van groeipijn uit onze comfortzone. Maar wat als het behouden, het conserveren van die buitenwereld, de mensen om je heen, je werk, je huis, je aanzien, je status, je geloof, alles, betekent dat je jezelf verliest. Dat je, om dat alles te behouden, jezelf pijn doet om in de te kleine vorm te blijven passen. Is dat niet nog veel beangstigender?

We hebben allemaal identiteiten, geloofsovertuigingen en relaties verloren waarvan het verlies pijn deed. Wanneer je leeft vanuit je gevoel, je weten en je voorstellingsvermogen, verlies je altijd. Je verliest wat niet langer waarachtig genoeg is, om plaats te maken voor wat dat wel is. Want aan de andere kant van verlies, is de ruimte voor het ontstaan van iets nieuws.

Alain de Botton schrijft dat geluk onafscheidelijk is van vergankelijkheid. Dat volwassenheid betekent dat je leert leven mét teleurstelling en afscheid, niet ondanks. Verlies is geen gebeurtenis aan de rand van het leven, maar een dragend, onmisbaar element ervan. We ervaren het elke dag.

Wat ik probeer te zeggen, of te schrijven, is dit:

Laat het branden. Bouw het op en brand het opnieuw af. Tot in de oneindigheid. Wees vergankelijk in wie je bent. Wees bereid om het onbekende te ontmoeten. Wees bang, boos, verdrietig. Wees moedig.

Ik wilde schrijven over dit thema, omdat het zo herkenbaar is. Leren voelen, leren luisteren, maar vooral ook handelen naar wat je binnenste binnen je wil vertellen, ik vind het rete spannend! We hebben allemaal die innerlijke stem die je laat weten of iets goed voelt of niet, die je vertelt welke kant ze uit wil, die alle twijfels weg kan nemen als je je hoofd en de eindeloze gedachtestroom naast je neer zou leggen. Die heb ik ook. Net als de angst.  

Er zijn beren op de weg. Hoe langer ik kijk, hoe meer het er worden. We zien ze allemaal. Maar we hebben een keuze. Ik heb een keuze.

Ik ben er niet klaar voor. Ik heb niet alle antwoorden. Ik heb m’n angst niet overwonnen. Maar ik doe het toch. Omdat ik ervoor kies te geloven dat alles gaat zoals het moet gaan en dat alles wat gebeurd de bedoeling is. Niet vanzelf, maar door te bewegen. 

Laat het branden.

Zodat je kan herrijzen. 

Steeds weer.

Ahé